Luis in de WOZ pels

In de rechtszaal kunnen emoties soms hoog oplopen. Bij strafzaken is dat bijvoorbeeld niet ongebruikelijk. Maar dat in een zaak bij de administratieve rechter de gemoederen verhit raken is nogal uitzonderlijk. En dat een gemeentelijk ambtenaar voor de rechter ontploft, is helemaal zelden vertoond. 

De kwestie waar het hier om ging: de vastgestelde WOZ-waarde van een woning in een klein Drents dorp. Nee, geen idyllische woonboerderij aan de brink maar een eenvoudige woning in een van de goedkopere wijken. Op zich niets mis mee, ware het niet dat gemeente er in de toekomst omliggend een windmolenpark had gepland. Het was aannemelijk dat deze plannen van invloed waren op de waarde van de woning. De heffingsambtenaar van de gemeente wilde daar echter niks van weten. Gesteund door een taxateur zonder plaatselijke kennis bleef hij maar om de hete brij heen draaien. In een poging de WOZ-waarde te onderbouwen toverde hij steeds nieuwe verkopen van referentiepanden uit zijn mouw. Hans Kazan was er niets bij. 

Gelukkig prikte de rechter het betoog van de heffingsambtenaar door. Zij stelde vast dat de ambtenaar zijn referentiepanden in de verdediging van de WOZ-waarde onvoldoende had onderbouwd. Omdat zij die dag mild gestemd was, wilde zij de ambtenaar nog een ontsnappingsmogelijkheid bieden. Zij stelde een compromis voor. Op dat moment ontplofte de heffingsambtenaar. Rood aangelopen schreeuwde hij door de rechtszaal: ‘De heren zijn maar op één ding uit, en dat is hun gemeentelijke vergoeding veiligstellen.’ Wie die heren waren, laat zich makkelijk raden. Dat waren mijn collega en ik. 

Benieuwd naar dit verhaal en nog vele andere? Vul je bezwaar in en als deze in verdere behandeling wordt genomen krijg je een gratis exemplaar van het hele boek "Luis in de WOZ pels" van John Schokker.